Luna isang romansang aswang is a play by the teatro Tomasino.. Pero hindi tungkol doon yung ikwekwento ko ditto sa blog item na ito!!!Kasi kaninang Theology class namin, hindi pa man nagtatagal ang discussion ehh biglang may tumulo sa ilong ko na dugo…. Nag nose bleed ako kanina…. Edi pumunta ako ng Health Service so natakot ako baka kasi dengue nanaman yung cause nun diba?! Tapos nung gagamutin na nung doctor yung NOSE ko ehhh pumutol ba naman ng stick tapos yung stick may tusok-tusok sa dulo siyempre, biglang nilagyan ng bulak at pinatakan ng gamot tapos biglang pinasok sa ilong ko as in super deep!!!! Ayun napatunayan ko na super laki pala ng ilong ko para makapasok yung almost half nung stick na yon… wahahahaha!!!! Kamusta naman yon diba?!?!?!? Takte!!! Wahahaha!!!

Pero hindi parin tungkol dun yung blog na ito.. ang ikekwento ko ditto ay tungkol sa nakasakay kong pamilya sa jeep kanina pauwi na ko galing SM Fairview… May isa nanay sa tapat ko at may nakahiga sa kanyang babaeng bata na natutulog… Pero nung mapatingin ako sa kanyang binti ay may isa pang bata na naka-upo sa sahig at natutulog din… Una hindi ko pinansin yung bata at nagbayad ng pamasahe sa driver…. Ngunit dahil sa aking curiosity ay napalingon ulit ako sa bata na nakaupo sa sahig ng jeepney at napansin kong naka-upo siya sa isang maliit na batiya.. Siya pala ay walang mga paa… Hindi ko man dapat sabihin ito pero naawa ako sa bata… Siya ay isang musmos na tinanggalan ng Diyos ng karapatan para makapaglakbay gamit ang mga paa na dapat sana’y mayroon siya.. Ngunit sabi nga sa Theology class naming lahat ng ginawa ng Diyos ay para sa iyong sariling kabutihan… Pero nakakalungkot talagang isipin na ang isang anghel na tulad ng batang iyon ay pagkaitan ng kalayaang makapaglakad… Naisip ko tulog bigla… Naaasar tayo kapag sinasabihan tayo ng mga kaibigan o kakilala natin na malaki ang mga paa natin, malaki masyado ang sapatos mo, o kaya’y napakabaho ng paa mo pero sana maisip natin na pasalamatan man lang ang Diyos na binigyan niya tayo ng mga paa na ating ginagamit para makarating sa mga lugar na ating p[ilit na tinatahak abutin…

Pero naisip ko rin bigla na kung kulang man siya ng mga paa ay hindi niya dapat ikahiya yoon at hindi rin natin dapat siyang kaawaan dahil tunay na nakakaawa ay ang mga taong kulang sa kakuntentuhan sa buhay… Mga taong hindi man lamang sumaya sa mga maliliit na bagay sa paligid nila….